خدایا به من زیستنی عطا کن

 که در لحظه ی مرگ

به بی ثمری لحظه ای که

 برای زیستن گذشته است

 حسرت نخورم*

مادرم دیروز از اعلامیه ی پسر جوانی می گفت که می گفتند یک سالی می شده که مرده ولی جنازش تازه پیدا شده . پسرک سال ها معتاد بوده .

***

چند وقت پیش یکی از معلم ها از هیتلر می گفت . درباره ی مرگ و زندگیش و جنایت هاش .درباره ی وقتی که مرد و جهان نفس راحتی کشید.

***

و چیزی حدود دوهفته ی پیش وقتی سوار سرویس مدرسه شدم انگار سطل آب یخ روی سرم ریخته باشند . یکی از بچه ها گفت که قیصر امین پور مرده . چند ساعتی تو شوک بودم تا با چشم های خودم و از اخبار رسمی نشنیدم باور نکردم . یعنی به همین راحتی ؟ قیصر امین پور هم رفت ؟ یعنی باز هم ما ماندیم و  اشک هایمان ؟ مایی که شعرهایش را خوانده بودیم و دوستشان داشتیم و هنوز او را خوب نشناخته بودیم .

حیاط خانه ی شاعران و دانشگاه تهران چه غوغایی بود آن روز .

*دکتر شریعتی

هوالحق

خبر ساده بود و یک خطی مثل همه ی خبرها ولی شاید کسی که خبر رامی گفت نمی فهمید . نمی فهمید که چه می گوید . نمی فهمید که چه خبری را می دهد . دیروز وقتی از مدرسه برمی گشتم یکی از دوستان به همین راحتی گفت . گفت که قیصر امین پور درگذشت .

باورم نشد . تا زمانی که از اخبار رسمی تلوزیون نشنیدم باورم نشد . واقعا چه قدر زود دیر شده بود . چه قدر زود رفت، و امروز به همین راحتی تسلیم خاک سرد گور شد . و امروز تجلی این شعر معروف بود:

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی هاست

 هرکسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود

 صحنه پیوسته به جاست     

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

وقیصر امین پور هم رفت و ما را با آینه های ناگهان با مثل چشمه مثل رود و با کوچه های آفتابش تنها گذاشت .

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم

ولی دل به پاییز نسپرده ایم

چو گلدان خالی لب پنجره

پر از خاطرات ترک خورده ایم